Η ΧΟΛΙΓΟΥΝΤ ΤΗΣ ΕΡΗΜΟΥ ΤΗΣ ΙΟΡΔΑΝΙΑΣ
Γιατί οι κινηματογραφιστές μεταμορφώνουν ξανά και ξανά το Ουάντι Ραμ σε Άρη
Από τον Λόρενς της Αραβίας μέχρι τον Άρη, το Dune και το Star Wars, ο κόκκινος ψαμμίτης του Ουάντι Ραμ έχει υποδυθεί ερήμους πλανήτες και μακρινούς κόσμους για πάνω από εξήντα χρόνια.
Δείτε τις ημερομηνίες περιηγήσεων στο Wadi Rum στο GetYourGuide ↗Ο Λόρενς της Αραβίας (1962) το ξεκίνησε όλα.
Η «Ο Λόρενς της Αραβίας» του Ντέιβιντ Λην ήταν η ταινία που έβαλε το Ουάντι Ραμ στον χάρτη για το διεθνές κοινό, χρησιμοποιώντας την απέραντη κλίμακα της κοιλάδας για να αποδώσει την ευρύτερη αραβική έρημο της Αραβικής Επανάστασης. Πρόκειται για μια τοποθεσία που ταιριάζει απόλυτα, όχι απλώς για μια κινηματογραφική επιλογή — ο ίδιος ο Λόρενς πέρασε από το πραγματικό Ουάντι Ραμ κατά τη διάρκεια της εκστρατείας που απεικονίζει η ταινία, οπότε το τοπίο και η ιστορία μοιράζονται γνήσια κοινή διαδρομή, ακόμη κι εκεί όπου η ταινία παίρνει καλλιτεχνικές ελευθερίες. Περισσότερα από εξήντα χρόνια μετά, παραμένει το σημείο αναφοράς με το οποίο συγκρίνεται κάθε μεταγενέστερη παραγωγή, και ο λόγος για τον οποίο το Ουάντι Ραμ ήταν ήδη γνωστό στους τοποτηρητές κινηματογραφικών γυρισμάτων πολύ πριν μπουν στο κάδρο ο Άρης και το Αρράκις.
Ο Άρης (2015) — καλλιεργώντας πατάτες στον Άρη
Η ταινία «The Martian» του Ρίντλεϊ Σκοτ χρησιμοποίησε την κόκκινη άμμο και τους βράχους του Ουάντι Ραμ ως την επιφάνεια του Άρη, όπου ο ναυαγός αστροναύτης του Ματ Ντέιμον πρέπει να επιβιώσει μόνος του — και η ταινία βασίστηκε σε μεγάλο βαθμό στην ομοιότητα: μια απέραντη, άδεια, σκουριασμένη επικράτεια, χωρίς ίχνος πρασίνου ή ομίχλης που θα πρόδιδε τη Γη. Είναι ένα από τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα για το γιατί το Ουάντι Ραμ λειτουργεί τόσο καλά σε σκηνές εξωγήινων πλανητών: το οξείδιο του σιδήρου που βάφει τον ψαμμίτη κόκκινο είναι χημικά συγγενές με εκείνο που δίνει στον Άρη το δικό του χρώμα, οπότε χρειάζεται σχετικά λίγη ψηφιακή ενίσχυση για να πείσει η ψευδαίσθηση. Η παραγωγή χρησιμοποίησε επίσης την ευρύτερη ιορδανική έρημο γύρω από το Ουάντι Ραμ — όχι μόνο την προστατευόμενη κεντρική ζώνη — για ορισμένα από τα πλάνα της.
Τα έρημα πλανήτες του Star Wars και του Dune
Το franchise του Star Wars έχει χρησιμοποιήσει δύο φορές το Ουάντι Ραμ για φανταστικούς ερήμους κόσμους — το Rogue One (2016) γύρισε εκεί σκηνές που διαδραματίζονται στον πλανήτη Jedha, και το The Rise of Skywalker (2019) το χρησιμοποίησε για τον πλανήτη Pasaana. Το Dune (2021) του Ντενί Βιλνέβ προχώρησε ακόμα παραπέρα, χρησιμοποιώντας το Ουάντι Ραμ ως ένα από τα βασικά υποκατάστατα του Arrakis, του ερήμου πλανήτη στο κέντρο της ιστορίας — μια φυσική επιλογή, αφού το μυθιστόρημα του Φρανκ Χέρμπερτ περιγράφει ένα τοπίο με επιβλητικούς βράχους και ατέλειωτη άμμο που δεν απέχει πολύ από αυτό που μοιάζει πραγματικά η κοιλάδα. Ανάμεσα στα δύο franchise, το Ουάντι Ραμ έχει πλέον υποδυθεί τουλάχιστον τρεις διαφορετικούς φανταστικούς πλανήτες, επιπλέον του ότι έχει χρησιμοποιηθεί και ως Άρης.
Ο Αλαντίν, οι Transformers και ακόμα παραπέρα
Πέρα από τα επικά έπη επιστημονικής φαντασίας, η Wadi Rum έχει εμφανιστεί σε ένα ευρύ φάσμα άλλων παραγωγών: μια βραχώδης αψίδα στην κοιλάδα πρωταγωνιστεί στο live-action Aladdin της Disney του 2019, ενώ οι σεκάνς δράσης του Transformers: Η Εκδίκηση των Ηττημένων (2009) του Michael Bay γυρίστηκαν ανάμεσα στα βουνά της. Η Ιορδανία γενικότερα έχει καθιερωθεί τα τελευταία είκοσι χρόνια ως ένας από τους πιο αγαπημένους προορισμούς γυρισμάτων, και το καθεστώς προστασίας της Wadi Rum, το εντυπωσιακό της τοπίο και η σχετική εγγύτητά της στο αεροδρόμιο της Άκαμπα την καθιστούν μόνιμη επιλογή για παραγωγές που αναζητούν εντυπωσιακά πλάνα ερήμου ή εξωγήινων κόσμων, χωρίς να απομακρύνονται από μια πολυπληθή, άρτια συνδεδεμένη χώρα. Τοπικά συνεργεία Βεδουίνων προσλαμβάνονται συχνά ως κομπάρσοι, οδηγοί και υποστήριξη τοποθεσιών, με αποτέλεσμα ο τουριστικός τομέας και η κινηματογραφική βιομηχανία να αλληλοκαλύπτονται περισσότερο από ό,τι θα περίμενε κανείς.
Γιατί η έρημος αποδίδει τόσο καλά στην οθόνη
Η απήχηση του Ουάντι Ραμ στους κινηματογραφιστές οφείλεται σε λίγα πράγματα που σπάνια συνδυάζονται σε ένα τοπίο: πραγματικά εξωγήινους βραχώδεις σχηματισμούς αντί για συνηθισμένους αμμόλοφους, μια χρωματική παλέτα — βαθύ κόκκινο, πορτοκαλί και ροζ ψαμμίτη — που αποδίδεται ως απόκοσμη στην κάμερα χωρίς ιδιαίτερη επεξεργασία, τεράστιους ανοιχτούς χώρους χωρίς δρόμους, κολώνες ηλεκτροδότησης ή κτίρια να τους χαλούν, και ένα κλίμα αρκετά αξιόπιστο ώστε να προγραμματίσεις γύρω του ένα γύρισμα. Βοηθά επίσης το ότι η προστατευόμενη περιοχή είναι αρκετά μεγάλη ώστε να βρίσκεται μια διαφορετική γωνιά για κάθε παραγωγή, έτσι ο Άρης, η Τζέντα, η Πασάανα και ο Αρράκις δεν καταλήγουν να μοιάζουν με τα ίδια λίγα τετραγωνικά χιλιόμετρα που επαναχρησιμοποιούνται. Για τους επισκέπτες, αυτό σημαίνει ότι μια περιήγηση με τζιπ συχνά περνά κοντά από ένα σημείο που μπορεί να αναγνωρίσεις από κάποια ταινία, χωρίς απαραίτητα να στο επισημάνει ο οδηγός σου.
Ακόμα αποφασίζετε πόσο θα διαρκέσει η περιήγησή σας ή αν θα κατασκηνώσετε για μία νύχτα;
Αφήστε μας το email σας και περίπου πότε ταξιδεύετε — θα σας στείλουμε μια σύντομη σύνοψη για το πώς συγκρίνονται οι περιηγήσεις με τζιπ των 2 ωρών, της μισής ημέρας και της πλήρους ημέρας, τι καλύπτει η καθεμία και αν αξίζει η διανυκτέρευση σε κατασκήνωση.